serwis inżynierii i ochrony środowiska
GreenWorld

Każda cywilizacja, by móc funkcjonować potrzebuje wody, bez niej po prostu nie mogłaby istnieć

Ziemia jest nazywana „Błękitną Planetą”, ponieważ ponad 70 procent jej powierzchni pokrywa woda. Oprócz tego, że jej zasoby również usytuowane są w miejscach niewidocznych gołym okiem, bo pod powierzchnią ziemi oraz w postaci często niewidocznej pary wodnej w powietrzu to należy podkreślić, że zasoby wody na ziemi są źródłem skończonym. Woda butelkowana, którą dziś się pije, może być tą samą wodą, która kiedyś spływała po grzbiecie mamuta włochatego. Ziemia jest systemem zamkniętym, co oznacza, że bardzo mała ilość materii, w tym wody, kiedykolwiek opuszcza atmosferę lub dostaje się do niej; woda, która była tu miliardy lat temu, nadal tu jest. Ale Ziemia oczyszcza i uzupełnia zapasy wody poprzez cykl hydrologiczny.
Od tysiącleci woda stanowi jeden z najważniejszych elementów przyrody. Wokół jej źródeł i zbiorników ludzie wznosili swe osady a potem miasta, by z nich przeobrazić się w ogromne metropolie. Już od czasów faraonów egipscy chłopi czerpali wodę z Nilu i przenosili ją do swych domostw. Jednak od kiedy człowiek zrozumiał czym jest woda, zaczął dążyć do tego, by ją ujarzmić w taki sposób, by mieć ją przy sobie w każdej chwili. Pierwsze regularne sieci wodociągowe i kanalizacyjne są datowane na 3500-3000 lat p.n.e. i pochodzą z dorzecza Eufratu, terenów dzisiejszej północnej Syrii. Wykopaliska archeologiczne ujawniły tam systemy kanałów wykonanych z rur ceramicznych o przekrojach prostokątnych i kołowych. W starożytnym Egipcie zaś znaleziono ślady rurociągów wykonanych z blachy miedzianej, przeznaczonych do odprowadzania ścieków oraz wód opadowych. Znalezisko to datowane jest na rok 2700 p.n.e. Sumerowie z kolei nadali kanalizacji cechy sieci, budując kanały z rozgałęzieniami do poszczególnych domostw. W Rzymie w VII wieku p.n.e. powstał system odprowadzania ścieków do Tybru z jego głównym kanałem zwanym Cloaca Maxima. Pierwotnie system ten służył do osuszenia terenów pomiędzy wzgórzami miasta oraz do odprowadzania wody deszczowej. Rzymianie również odziedziczyli po Etruskach i doprowadzili do perfekcji sztukę doprowadzania wody z odległych miejsc do miast. To właśnie Rzymianie upowszechnili budowę akweduktów i stali się niezaprzeczalnie wielkimi budowniczymi w zakresie hydroinżynierii. To właśnie Oni poprzez swoją pasję do wody wznosili liczne fontanny, łaźnie miejskie i baseny a woda była doń doprowadzana właśnie za pomocą akweduktów stanowiących dziś budowlany majstersztyk. Już w II wieku n.e. do Rzymu wodę doprowadzało jedenaście akweduktów a niektóre z nich mimo upływu tysięcy lat - wciąż bardzo dobrze funkcjonują. Zaczęto również budować olbrzymie cysterny, by kumulować wodę. Jedną z nich jest Cysterna Bazyliki, zwana również Pałacem Jerebatan , to jedna z największych atrakcji Stambułu. Podziemna komnata, której sklepienie podparte jest ponad trzystoma marmurowymi kolumnami. Cysterna Bazyliki to podziemny zbiornik wodny, zbudowany w VI wieku (532 rok), liczy 140 metrów długości i 70 metrów szerokości, zajmując łącznie powierzchnię 9,800 m2. Wraz z rozwojem cywilizacji coraz bardziej rosło zapotrzebowanie na żywność i wodę. Coraz częściej zaczął pojawiać się problem zarówno z dostarczaniem świeżej wody jak i usuwaniem ścieków i nieczystości. Nikt jeszcze wtedy nie przewidział, że problem ten stanie się zjawiskiem globalnym a zaopatrzenie w wodę ludności całego świata będzie jednym z głównych problemów cywilizacji nowożytnej. Środowisko naturalne, w którym żyjemy, podlega cały czas ewolucji a każdy organizm, który jest jego integralną częścią zależny jest od czynników, które zapewniają mu byt. Niewątpliwie jednym z nich jest woda. To ona jest nośnikiem energii i ma jedną unikatową cechę mianowicie od zarania istnienia świata utrzymuje się w niezmiennej ilości wynoszącą 1 400 milionów km3. W taki sposób krąży w cyklu hydrologicznym już od prawie 3,5 miliarda lat. Wydawałoby się zatem, że woda jest na wyciągnięcie ręki. Jednak z wszystkich zasobów zdeponowanych na świecie do dyspozycji człowieka pozostaje tylko jej ułamek ok. 1% - to woda słodka reszta około 97 % stanowią depozyty wody słonej. Niestety z uwagi na to, że woda pitna nie jest rozmieszczona równomiernie na całej planecie dostęp do niej w niektórych obszarach globu jest bardzo trudny. Na kontynencie azjatyckim ludność ma do dyspozycji zaledwie ⅓ światowych zasobów wody słodkiej. Szacuje się też, że 1 na 9 mieszkańców Ziemi nie ma dostępu do źródła wody pitnej i jej form uzdatnionych. Według danych UNESCO, w 2014 roku więcej ludzi na świecie miało dostęp do telefonów komórkowych i nowych technologii aniżeli do urządzeń sanitarnych a z powodu chorób “brudnych rąk” co roku umiera około 2 miliony ludzi □

Tabela poniżej przedstawia zdeponowane zasoby wodne w poszczególnych obszarach środowiska.